یک آزمایش هوش مصنوعی را با شرح کار شروع کنید. ورودی از کجا می‌آید، چه کسی آن را بررسی می‌کند، خروجی به دست چه کسی می‌رسد و خطا چه پیامدی دارد؟ اگر پاسخ برای افراد مختلف فرق دارد، ابتدا جریان واقعی کار و استثناهایش را ثبت کنید. همین کار ممکن است نشان دهد یک تغییر ساده در فرم یا قاعدهٔ ارجاع بخش بزرگی از مشکل را حل می‌کند.

یک کاربرد با مرز مشخص انتخاب کنید

در فرایند صورتحساب، استخراج فیلدها و علامت‌گذاری موارد مشکوک یک کاربرد قابل آزمون است. پرداخت خودکار تصمیم دیگری است و ریسک متفاوتی دارد. برای آزمایش، مجموعه‌ای مجاز از نمونه‌های معمول و استثناها تهیه کنید و پوشش فیلدها، کیفیت ورودی و امکان تطبیق با منبع را بسنجید. پیش از استفاده از داده، مشخص کنید چه کسی به آن دسترسی دارد و چه اطلاعاتی مجاز به ورود به ابزار است.

هزینهٔ بازبینی و خطا را در حساب بیاورید

خط مبنا را با زمان رسیدگی، زمان اصلاح، تعداد ارجاع‌ها و هزینهٔ خطا ثبت کنید. در آزمایش، زمان بررسی خروجی، رسیدگی به استثناها و نگهداشت را هم حساب کنید. اگر بازبین مجبور است همهٔ فیلدها را دوباره از ابتدا بخواند، کاهش زمان تولید پیش‌نویس به‌تنهایی صرفه‌جویی محسوب نمی‌شود. خطا در مبلغ یا شناسهٔ طرف معامله هم باید جدا از خطاهای کم‌اثر سنجیده شود.

پیش از آزمایش، شرط تصمیم را بنویسید

مشخص کنید چه کسی خروجی را تأیید می‌کند، برای خطاهای مهم چه حدی قابل قبول است و تحت چه شرایطی فرایند به روش دستی برمی‌گردد. معیار ادامه را پیشاپیش تعیین کنید. مثلاً کاهش زمان خالص رسیدگی، همراه با کیفیت قابل قبول در فیلدهای حساس. اگر داده قابل اعتماد نیست یا هزینهٔ بازبینی ارزش اقتصادی را از بین می‌برد، یافتهٔ آزمایش می‌تواند مبنای اصلاح فرایند یا توقف سرمایه‌گذاری باشد.