وقتی پرونده‌ای مدام بین دو واحد رفت‌وبرگشت دارد، ممکن است توضیح اولیه این باشد که یکی از تیم‌ها کند عمل می‌کند. یک پروندهٔ واقعی را از ابتدا تا انتها دنبال کنید. زمان صرف‌شده برای انجام کار را از زمان انتظار جدا کنید و کنار هر توقف بنویسید چه تصمیمی باید گرفته می‌شد. اگر بیشتر زمان در انتظار تأیید می‌گذرد، باید سراغ اختیار تصمیم‌گیری، اطلاعات لازم و قاعدهٔ ارجاع بروید.

تصمیم را به یک سؤال روشن تبدیل کنید

فرض کنید سفارشی باید زودتر از موعد ارسال شود و ارسال فوری هزینهٔ اضافه دارد. فروش می‌خواهد به مشتری پاسخ قطعی بدهد، لجستیک قیمت حمل را می‌داند و مالی برای تأیید هزینه به حاشیهٔ سود سفارش نیاز دارد. سؤال عملیاتی روشن است. چه کسی، بر پایهٔ کدام اطلاعات، تا چه زمانی می‌تواند هزینهٔ ارسال فوری را تأیید کند؟ اگر پاسخ مبهم بماند، پیگیری بیشتر فقط پیام‌ها را زیاد می‌کند.

شاخص‌ها و اختیار را کنار هم بررسی کنید

اگر فروش با سرعت پاسخ و لجستیک با کاهش هزینهٔ حمل سنجیده شود، هر تیم دلیل خوبی برای ترجیح متفاوت دارد. پیش از درخواست «هماهنگی بیشتر»، هزینهٔ تأخیر و هزینهٔ ارسال فوری را در یک تصمیم مشترک ببینید. برای موارد معمول حد اختیار تعیین کنید و برای استثناها مشخص کنید چه کسی تصمیم می‌گیرد و چه داده‌ای همراه درخواست می‌رود.

یک تغییر کوچک را اندازه بگیرید

نوعی از درخواست را انتخاب کنید که مرتب معطل می‌ماند. برای آن یک مسئول، اطلاعات اجباری و زمان ارجاع تعیین کنید. پیش از تغییر، زمان انتظار برای تصمیم، تعداد برگشت پرونده و هزینهٔ تصمیم‌های فوری را ثبت کنید. همین معیارها را بعد از تغییر بسنجید تا معلوم شود کار سریع‌تر و دقیق‌تر شده یا انتظار به تیم دیگری منتقل شده است.